Krótka piłka:

Na Ziemi zostaje otworzona skrzynia Pandory, w skutek czego cały glob zalewa chmara mitologicznych bestii pokroju: wilkołaków, minotaurów, gryfów (gryfonów?) i tego typu tałatajstwa. Nasz bohater (to on otworzył skrzynię) został obdarzony magiczną mocą, dzięki której może leczyć się używając energii zabitych stworzeń. Pozostaje on ostatnią nadzieją ludzkości na zaprwoadzenie ładu i wytępienie potworów. Ponadto u boku dobrych żołnierzy walczymy ze złymi żołnierzami, dowodzonymi przez człowieka, który chce poskromić bestie i z ich pomocą zdobyć włądzę nad światem.

Sama rozgrywka nie wnosi nic nowego do gatunku FPS’ow. Od etap za etapem strzelamy do potworków i ludzi. To co mnie „kupiło” w Legendary to ciekawy świat przedstawiony. Widzimy jak w gruzy walą się  miasta, wszędzie toczy się walka, a gdzieś pośrodku tego chaosu stoimy my i próbujemy wykonać powierzone nam zadania. Gra cały czas zagrzewała mnie do walki odpalając nowe „majestatyczne” skryptowane wydarzenia, jak np. kraken powalający Big Bena swoją ogromną macką.

Jako, że studia ruszyły pełną parą pozwoliłem sobie na dłuższy czas odłożyć blog na bok. Mimo to postanowiłem wrócić do (w miarę swoich możliwości) regularnego pisania notek. Forma będzie inna, krótsza niż zwykle, co wynika wprost z niewielkiej ilości czasu wolnego.

Dzisiejszy odcinek „taniego grania” dotyczyć będzie nowej wersji Turoka wydanego na xboxa  360.

Akcja gry toczy się w przyszłości. Grupa komandosów wyrusza na porośniętą dżunglą planetę, celem pochwycenia złego koleżki o imieniu Kane. Co ten gość nawywijał i dlaczego ścigają go uzbrojenie po zęby żołnierze,dowiadujemy się w trakcie gry. Naszych herosów ( w tym oczywiście głównego protagonistę – Turoka) spotkało jednak nieszczęście. Ich statek rozbił się na planecie, a w katastrofie zginęła większość żołnierzy. W związku z tym zapada decyzja o porzuceniu misji,  skupieniu się na obronie i znalezieniu drogi ucieczki z planety.