Nareszcie udało nam się nagrać kolejny odcinek podcastu 2pady.pl! Tym razem nagrywamy w rozszerzonym składzie: Marcin Bizuga (bzone), Łukasz Janasz (Łukasz), Adam Szymański (Deshirey), Adam Dębski (Nox_A15).

W tym odcinku poruszamy temat poziomu trudności gier, oraz jego wpływu na odbiór całych produkcji. Ponadto rozmawiamy o:

• StarCraft II (PC)
• Portal (Still Alive) (PC, X360)
• Assassin’s Creed II (X360, PS3)
• Zombie Apocalypse (XLA)

Życzymy miłego słuchania!

Wysłuchaj Podcastu 2pady.pl Episode 4

Premiera: Marzec 2010
Dostępne platformy: PC, Xbox 360
Recenzowana platforma: PC
Multiplayer: Brak

Ukraińskie studio GSC Game World sprawiło jakiś czas temu ze swoim S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla, że posmakowałem w FPS-ach stworzonych we wschodnioeuropejskich/rosyjskich klimatach. Inspirująca się „Piknikiem na skraju drogi” braci Strugackich gra najwyraźniej nie tylko mnie bardzo przypadła do gustu, gdyż zapoczątkowała znaną i cenioną serię. Osobiście nie miałem jeszcze przyjemności zagrać w kolejne odsłony Stalkera, ale w tzw. międzyczasie sięgnąłem, zachęcony podobnymi klimatami, po Cryostasis: Arktyczny Sen, a ostatnio – Metro 2033. I to właśnie tę ostatnią pozycję postaram się Wam dzisiaj przybliżyć.

Dzisiaj postanowiłem ponarzekać na nową, dopiero co pojawiającą się modę, a mianowicie importowanie save’ów z poprzednich części gry. Owszem, pomysł jest nienowy, pojawił się chociażby w takim Baldur’s Gate 2 (rok 2000) , w którym można było wgrać sobie postać z „jedynki” ze wszystkimi statystykami itp. Ostatnio pojawiło się jednak rozwinięcie tego pomysłu, a mianowicie: Nie tylko postać pozostaje ta sama ale decyzje, które podjęła w poprzedniej części gry mają wpływ na fabułę w następnej. Cudo to wprowadziło BioWare w swoim Mass Effect 2 i chociaż na początku pomysł wydaje się genialny to wywołał u mnie mieszane uczucia.

Do napisania poniższego tekstu skłoniła mnie pozornie błaha sytuacja, która wydarzyła się przed paroma dniami. Siedzę sobie wygodnie na fotelu bardzo zajęty nic nie robieniem, aż tu nagle dopada mnie chęć przerwania tego kreatywnego zajęcia i pójścia do kuchni celem zaparzenia sobie kawy. Jako że odzwyczaiłem się od przebywania w rodzinnym domu miejsca położenia takich substancji jak wspomniana kawa znów stały się tajemnicą. Udałem się zatem do pokoju, gdzie moja mama przyjmowała koleżankę z czasów studiów wraz z jej dziewięcioletnim synkiem. Zapytałem się mej rodzicielki gdzież to trzyma się u nas w domu kawę, nie zapomniawszy o ładnym „dzieńdobry” rzuconym w kierunku jej znajomej. Miałem już wychodzić, gdy kątem oka zobaczyłem, że dzieciak niezainteresowany rozmową pań gra sobie radośnie na PSP. Podszedłem do chłopca i zapytałem się: „w co tam grasz synu?”. Chłopak odpowiedział: „w GieTeA i nie jestem twoim synem bałwanie!” Po czym kopnął mnie w kostkę. Wyszedłem zatem z pokoju i rozmasowując stłuczoną nogę pomyślałem: „Co za cholerny bachor! To wszystko na pewno przez to GTA!”