Jakiś czas temu, jeszcze w trochę posylwestrowej atmosferze, gdy siedziałem znużony w pracy, trafiła mnie pewna myśl. Kategorie, w które porządkuje się muzykę, mogą dość trafnie nadawać się do porządkowania gier. Oczywiście nie przekładają się one w stosunku jeden do jednego, jednak pewną analogię można zauważyć.

Premiera: Marzec 2010
Dostępne platformy: PC, Xbox 360
Recenzowana platforma: PC
Multiplayer: Brak

Ukraińskie studio GSC Game World sprawiło jakiś czas temu ze swoim S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla, że posmakowałem w FPS-ach stworzonych we wschodnioeuropejskich/rosyjskich klimatach. Inspirująca się „Piknikiem na skraju drogi” braci Strugackich gra najwyraźniej nie tylko mnie bardzo przypadła do gustu, gdyż zapoczątkowała znaną i cenioną serię. Osobiście nie miałem jeszcze przyjemności zagrać w kolejne odsłony Stalkera, ale w tzw. międzyczasie sięgnąłem, zachęcony podobnymi klimatami, po Cryostasis: Arktyczny Sen, a ostatnio – Metro 2033. I to właśnie tę ostatnią pozycję postaram się Wam dzisiaj przybliżyć.

Każdy ma jakieś oczekiwania wobec miejsc; a to oczekujemy, że w zarezerwowanym na urlop hotelu będzie dokładnie tak, jak na zdjęciach z broszury reklamowej, innym razem liczymy na piękne widoki w górach, w które się wybieramy, albo że w sali wykładowej będą miękkie siedziska, coby się dobrze spało. Ja natomiast oczekuję z niepokojem, czy w moskiewskim metrze w 2033 roku będzie odpowiednio mrocznie i strasznie.

O projekcie Metro 2033 dowiedziałem się stosunkowo niedawno podczas rutynowego przeglądania newsów na jednym z blogów o growych nowinkach. Moją uwagę przykuł obrazek załączony do newsa, a po przeczytaniu zapowiedzi od razu wiedziałem, że będę gry oczekiwał z zapartym tchem (albo jak czytałem w humorze z zeszytów szkolnych „ z wielkim zaparciem”). Dlaczego? Co w tej grze mnie przyciąga jak muchy do lepu?